Birçoğumuz her günümüzü nasıl hissetmek istediğimiz veya istemediğimizi kontrol etmeye çalışarak geçiriyoruz. “Artık böyle hissetmek istemiyorum. Kaygım olmasın. Üzülmek istemiyorum. Kafamın içindeki ses sussun…” “Mutlu olmak istiyorum. İyi hissetmek istiyorum.”

Toplumumuzda “kontrol” kavramı genellikle olumlu bir beceri olarak görülür. Küçük yaşlardan itibaren duygularımızı bastırmanın, incinmişliklerimizi ve acımızı gizleyebilmenin, ağlamamanın ve korkmamayı öğrenmenin “güçlü olmak” anlamına geldiği mesajını alarak büyürüz. Bu da zamanla acıyla, kırılgan taraflarımızla ve korkularımızla temas halinde olmanın bir “zayıflık”, hatta kimi zaman “utanılacak bir şey” olduğu algısını güçlendirir.

‘Beni sev. Sevilemez ve sevilmeyen olma korkumla ne yapacağımı bilmiyorum.’ ‘Beni gör, bak buradayım.’ ‘Beni duy, anlaşılmak istiyorum.’

Varoluşsal gerçekliği, doğmanın ve ölmenin ritmini uzun zamandır keşifteyim. Baba ve ölüm kelimelerinin bir araya gelmesiyle yaşam kucağıma aniden bıraktı mevzusunu. Babam ilk defa ölmüştü ve ne yapacağım hakkında en ufak fikrim yoktu.

Çocuğun duygusunu hiçe saymayın, her davranışın altında bir sebep/ihtiyaç yatar, dendiği zaman pek çok ebeveyn bocalar ve hatta isyan eder: Söylemesi kolay tabi. Gereksiz yere ağlıyor, yok işte, hiçbir sebebi yok bu ağlamanın, bağırmanın!

Acıtıyor, kıyıyor, kırıyor, oyuyor ve devam ettiriyor. Bir yerden, bir sebepten, bir kişiden, bir deneyimden, bir şeyden… Derinlikli acımız derinlikli sevgimizle kavuşuyor.

Çocukluk deyince aklımıza hemen tasasızlık gelir. Ama Bruyere’den yaptığımız alıntının da ifade ettiği gibi bu tasasızlık aslında içgüdüsel bir zekadır: Yoğun bir şekilde şimdiki zamanda yaşama zekasıdır. Aynı şekilde, çocuklar farkındalık kapasitelerinden kendiliğinden ve doğal bir şekilde yararlanırlar.

Geleni, iyi ve kötü ayrımı yapmadan deneyimlemek ve gözlemlemektir. Ancak başımıza gelen her şeye “iyi ki” diyebilecek olgunluğa geldiğimizde, sadece “iyi” olarak tanımladığımız şeylerin başımıza geldiğini düşünmeye başlarız. Ya da tam tersi… Oysa kabul etmeliyiz ki başımıza her zaman bir şeyler gelecektir.

Zorladığında gerçekleşmeyen şeyler,sen başka bir mucizeye hazırlandığın için gerçekleşmez.