Bloglar

Birçoğumuz her günümüzü nasıl hissetmek istediğimiz veya istemediğimizi kontrol etmeye çalışarak geçiriyoruz. “Artık böyle hissetmek istemiyorum. Kaygım olmasın. Üzülmek istemiyorum. Kafamın içindeki ses sussun…” “Mutlu olmak istiyorum. İyi hissetmek istiyorum.” Tanıdık geldi mi? İlk bakışta oldukça makul görünüyor çünkü insan acıyla temas etmek istemez. Acı veren şey ne ise bu zihnimiz tarafından bir tehdit olarak algılanır ve biz otomatik olarak o acıyı kontrol etmeye, onu

Toplumumuzda “kontrol” kavramı genellikle olumlu bir beceri olarak görülür. Küçük yaşlardan itibaren duygularımızı bastırmanın, incinmişliklerimizi ve acımızı gizleyebilmenin, ağlamamanın ve korkmamayı öğrenmenin “güçlü olmak” anlamına geldiği mesajını alarak büyürüz. Bu da zamanla acıyla, kırılgan taraflarımızla ve korkularımızla temas halinde olmanın bir “zayıflık”, hatta kimi zaman “utanılacak bir şey” olduğu algısını güçlendirir. Günlük hayatta sıkça duyduğumuz “erkekler

…..Çocukken Karşılanmamış İhtiyaçların Bugünleri ‘Beni sev. Sevilemez ve sevilmeyen olma korkumla ne yapacağımı bilmiyorum.’ ‘Beni gör, bak buradayım.’ ‘Beni duy, anlaşılmak istiyorum.’ Bazı konuşmalar akarken konuşmaların satır aralarında bu cümleleri duyuyorum ekseriyetle. …çocukken karşılanmamış ihtiyaçların cümlelerini… Günlük hayatta yapılan konuşmalarda birden satır aralarından çıkıp öylece bana bakmaya başlıyorlar. Karşımdaki bireyi pür dikkat dinlerken aslında onu gö

“Yas, sevme cesaretini gösterenlerin ödediği bir bedeldir” [Irvin Yalom] Benim Yas Hikayem Varoluşsal gerçekliği, doğmanın ve ölmenin ritmini uzun zamandır keşifteyim. Baba ve ölüm kelimelerinin bir araya gelmesiyle yaşam kucağıma aniden bıraktı mevzusunu. Babam ilk defa ölmüştü ve ne yapacağım hakkında en ufak fikrim yoktu. Geriye dönüp baktığımda şok, belirsizlik, ümitsizlik, çaresizlik, öfke ve en son yas duygularının içinden geçtiğimi görüyorum. Ve hala yas içindeyim. ‘Ba

Çocuğun duygusunu hiçe saymayın, her davranışın altında bir sebep/ihtiyaç yatar, dendiği zaman pek çok ebeveyn bocalar ve hatta isyan eder: Söylemesi kolay tabi. Gereksiz yere ağlıyor, yok işte, hiçbir sebebi yok bu ağlamanın, bağırmanın! Aslında öyle değil. Kendi ihtiyacını görüp gideremeyen ebeveyn, çocuğunkini de göremez. O anlarda şunu hatırlayın, tahammül edemediğiniz, öfkelendiğiniz, kaçmak istediğiniz çocuğunuz değil “kaos” olarak nitelendirdiğiniz ve ebeveyn rolüyle z

Umut, hassas bir acı. Çünkü dağılarak, tam orda, kalbimizin çekirdeğinde mutlaka toparlamaya niyetleniyoruz. Yolculuk devam ediyor. Acıtıyor, kıyıyor, kırıyor, oyuyor ve devam ettiriyor. Bir yerden, bir sebepten, bir kişiden, bir deneyimden, bir şeyden… Derinlikli acımız derinlikli sevgimizle kavuşuyor. Zıtlıklar ilişkileniyor ve sen oluyorsun. Yaşam oluyorsun. Yaşamak oluyorsun. Oluveriyorsun. Ve devam ediyorsun. Yoldasın. Yolculuktasın. Umutlanarak acıyor, acıyarak umutlan

“Çocuklar için ne geçmiş vardır ne de gelecek, bizim pek payımıza düşmeyen bir şeyin, şimdiki zamanın keyfini çıkarırlar” Jean de La Bruyere, Karakterler Çocukluk deyince aklımıza hemen tasasızlık gelir. Ama Bruyere’den yaptığımız alıntının da ifade ettiği gibi bu tasasızlık aslında içgüdüsel bir zekadır: Yoğun bir şekilde şimdiki zamanda yaşama zekasıdır. Aynı şekilde, çocuklar farkındalık kapasitelerinden kendiliğinden ve doğal bir şekilde yararlanırlar. Bu, onların varoluş

Geleni, iyi ve kötü ayrımı yapmadan deneyimlemek ve gözlemlemektir. Ancak başımıza gelen her şeye “iyi ki” diyebilecek olgunluğa geldiğimizde, sadece “iyi” olarak tanımladığımız şeylerin başımıza geldiğini düşünmeye başlarız. Ya da tam tersi… Oysa kabul etmeliyiz ki başımıza her zaman bir şeyler gelecektir. İtiraz etmek ve karşı çıkmak yerine gözlem yapmayı öğrenmek, süreci besler ve büyütür. “Dünya üç günlük” düşüncesiyle hareket ettiğimizde, yalnızca sınırlı deneyimler yaşa

Hatırlıyorum… Kendi mutsuzluğumu mutluluk sanarak, ne çok mutsuzluk için dua etmiştim. Hatta o kadar dua etmiştim ki, “neden olmuyor, neden benim diğer birçok istediğim olurken bu olmuyor?” diye sormuştum. Kızmıştım. Küsmüştüm. Ama içten içe hep biliyordum. Şimdi ise fark ediyorum… Ne büyülü kelime: fark etmek. Bazen insan farkında olmadan, onu mutsuz edecek şeyleri de istiyor… Neyse ki beni benden de koruyan bir güç vardı. Sonra bıraktım isteğimin peşini, çünkü istediğim olm