Zor Anlarda Çocuğu Değil, Anı Yönetmek

Çocuğun duygusunu hiçe saymayın, her davranışın altında bir sebep/ihtiyaç yatar, dendiği zaman pek çok ebeveyn bocalar ve hatta isyan eder:

Söylemesi kolay tabi. Gereksiz yere ağlıyor, yok işte, hiçbir sebebi yok bu ağlamanın, bağırmanın!

Aslında öyle değil.

Kendi ihtiyacını görüp gideremeyen ebeveyn, çocuğunkini de göremez.

O anlarda şunu hatırlayın, tahammül edemediğiniz, öfkelendiğiniz, kaçmak istediğiniz çocuğunuz değil “kaos” olarak nitelendirdiğiniz ve ebeveyn rolüyle zorlandığınız o anın adeta yük haline gelmesi…

Bireysel yaşamınızda karşılaştığınız zorluklar sebebiyle sizde kabaran duygunun çocuğunuzun davranışlarıyla sizin zihninizde “kaos”a dönmesi ve ebeveyn rolünüze sirayet etmesi... Ve aslında çocuğunuzun tüm bu süreçten haberdar olmaması.

Haliyle de o an tek yapabildiğiniz zihninizdeki “kaos”un bir an önce bitmesini sağlamak ve ekseriyetle çocuğunuzda olan duyguyu yok saymak, ona bağırmak, anlamadığınızı dile getirmek ve bir dolu söylem.

İşte bu zihninizdeki ve deneyimdeki kaosun ve oluşabilecek olan ‘pişmanlık’ duygusunun önleyici yöntemi olarak yapmanız gereken tek şey: Sessizlik.

Belki o ses o an ses kesilmeyecek ve belki hiç kesilmeyecek; siz sadece kendinizde ve çocuğunuzda oluşabilecek olumsuz bir deneyimi önlemiş olacaksınız.

Tahammülünüz kalmadığı anlarda nazikçe ifade edebilmeyi; şu an kendimi sana veremiyorum ve bunun sorumlusu sen değilsin demeyi çocuğunuzla birlikte öğrenmiş olacaksınız.

En zor anınızda kendinizi, karşınızdakini kırmadan, ona ve aslında kendinize de hasar vermeden ifade edebilmeyi hep birlikte öğrenmiş olacaksınız.