Toplumumuzda “kontrol” kavramı genellikle olumlu bir beceri olarak görülür. Küçük yaşlardan itibaren duygularımızı bastırmanın, incinmişliklerimizi ve acımızı gizleyebilmenin, ağlamamanın ve korkmamayı öğrenmenin “güçlü olmak” anlamına geldiği mesajını alarak büyürüz. Bu da zamanla acıyla, kırılgan taraflarımızla ve korkularımızla temas halinde olmanın bir “zayıflık”, hatta kimi zaman “utanılacak bir şey” olduğu algısını güçlendirir.